Jest to metoda terapeutyczna, której twórczynią jest A. Jean Ayres.
Termin Integracja Sensoryczna oznacza wieloetapowy proces, na który składa się; rejestracja, rozpoznawanie, selekcja, interpretacja oraz integracja bodźców docierających do CUN ze wszystkich układów zmysłowych.
Prawidłowo przebiegające procesy Integracji Sensorycznej są zależne od dobrego współdziałania następujących zmysłów: zmysłu dotyku (czucie powierzchniowe i czucie głębokie – propriocepcja), zmysłu przedsionkowego (równowaga, poczucie położenia głowy względem części ciała), zmysłu słuchowego, wzrokowego, węchowego i smaku.
Dzięki procesom Integracji Sensorycznej dochodzi do uzyskania prawidłowej odpowiedzi systemu nerwowego na docierające do niego informacje zmysłowe- powstaje tzw. reakcja adaptacyjna organizmu.
Procesy Integracji Sensorycznej zaczynają się tworzyć już w okresie płodowym, ale najintensywniej rozwijają się one w okresie przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wiąże się to z dużą plastycznością mózgu w tym okresie i tworzeniem się bardzo dużej liczby połączeń nerwowych. Dlatego tak ważne jest odpowiednio wczesne zdiagnozowanie ewentualnych deficytów i wdrożenie odpowiedniego planu terapeutycznego.
A. Jean Ayres zajmowała się zagadnieniami dotyczącymi wpływu zaburzeń integracji sensorycznej na osiągnięcia szkolne oraz codzienne życie dziecka. Przez lata obserwacji oraz zajęć z dziećmi wypracowała teoretyczne podstawy Integracji Sensorycznej, bazujące na wiedzy z dziedziny neuropsychologii oraz metody diagnozy i terapii zaburzeń integracji sensorycznej. Aby dziecko mogło prawidłowo funkcjonować, wszystkie zmysły muszą prawidłowo działać i harmonijnie ze sobą współpracować. Mózg musi sobie radzić z napływem bodźców, w prawidłowy sposób je integrować i przetwarzać, dostarczając człowiekowi dokładnej informacji o nim samym i otaczającym świecie.
U większości osób proces integracji sensorycznej przebiega automatycznie umożliwiając odpowiednie reakcje do wymogów otoczenia i warunkuje prawidłowy rozwój sensomotoryczny. Jeżeli jednak procesy Integracji Sensorycznej nie przebiegają w sposób właściwy i bodźce docierające do CUN przetwarzane SA nieprawidłowo wskazana jest wizyta u terapeuty SI .
ZABURZENIA SENSORYCZNEJ INTEGRACJI
Najczęściej zaburzenia układów zmysłowych wiążą się ze złą modulacją wrażeń, zwłaszcza dotykowych, proprioceptywnych i przedsionkowych. Dzieci mogą reagować na bodźce w sposób nadwrażliwy lub niedowrażliwy. Skutkiem takich dysfunkcji może być m.in. unikanie pewnych sytuacji i brak doświadczeń niezbędnych w procesie uczenia.
Objawy zauważane przez rodziców i opiekunów: • Hiperaktywność • Hipoaktywność • Problemy z koncentracją uwagi • Nadpobudliwość emocjonalna • Obniżony poziom koordynacji wzrokowo – ruchowej • Niezdarność ruchowa • Zaburzenia poczucia kierunku • Problemy w obcowaniu z innymi dziećmi • Problemy w samoobsłudze i wykonywaniu codziennych czynności • Niska samoocena
TERAPIA
Głównym zadaniem jest dostarczanie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych, głównie przedsionkowych, dotykowych i proprioceptywnych w taki sposób, aby dziecko odpowiedziało reakcją (czynnością) poprawiającą integrację tych bodźców. Ćwiczenia sprawiają, że poprawia się koordynacja wzrokowo – ruchowa, sprawność manualna, orientacja w schemacie ciała i percepcja wzrokowo – przestrzenna. Dzieci zaczynają lepiej skupiać uwagę, rozwija się ich samodzielność, poczucie pewności siebie i własnej wartości. Terapia integracji sensorycznej prowadzona jest w formie zabawowej. Odbywa się w sali wyposażonej w odpowiedni sprzęt.
Zapraszamy na diagnozę i terapię.
SI a Tomatis
Trudności w rejestracji i przetwarzaniu bodźców słuchowych możemy zaobserwować u dzieci z tzw. nadwrażliwością słuchową. Głównymi objawami tego syndromu jest brak tolerancji na odbiór głośnych dźwięków. Pacjenci często zatykają uszy chroniąc się przed nieprzyjemnymi bodźcami bądź paradoksalnie mogą powodować jeszcze głośniejsze, ale np. o innej tonacji dźwięki, które są w stanie zaakceptować, by odciąć w ten sposób napływ dźwięków trudnych do zaakceptowania.
Zaburzenia w przetwarzaniu bodźców słuchowych mogą powodować trudności w koncentracji uwagi i znaczną rozpraszalność uwagi (zaburzenia uwagi słuchowej).
Głównym elementem terapii dziecka z nadwrażliwością słuchowa powinien być trening słuchowy, poprzedzony diagnozą (test uwagi i lateralizacji słuchowej). Jednakże terapia metodą Integracji Sensorycznej może także wpłynąć na poprawę funkcjonowania dziecka w zakresie odbioru wrażeń słuchowych.
Normalizacja wrażeń przedsionkowych pozytywnie wpływa na odbiór i przetwarzanie wrażeń słuchowych. Wpływ ten jest uwarunkowany budową ucha wewnętrznego: system przedsionkowy (mechanizmy równoważne, postawa, napięcie mięśniowe) i system słuchowy wychodzą z tego samego VIII nerwu czaszkowego.
